Aan alles zijn goede en slechte kanten zegt men wel eens. Misschien is dat zo, maar aan wat er nu in Niigata gebeurd is kan ik geen goede kanten vinden. Japan wordt dit jaar wel erg hard getroffen door natuurgeweld. Tien Typhoon's tussen Juni en Oktober, en nu de zwaarste aardbeving ooit met als epicentrum Ojiya City, het hart en de geboorteplaats van de koiwereld.

Toen Veerle en ik op 12 Oktober in Ojiya aankwamen regende het al dagen. De bergen van Yamakoshi waren verzadigd met water en op sommige plaatsen waren modderlawines geweest. Eén van deze lawines had alle vissen uit een van de beste moddervijvers van Toshio Sakai geveegd. Men vond ze allen dood beneden aan de berg. Eén van de beste vissen in deze vijver was een wondermooie Sanke van ongeveer tachtig centimeters van Luc Van Alboom. We vonden dit een grote ramp.

Hadden we toen geweten wat ons nog boven het hoofd hing, dan hadden we dit waarschijnlijk niet eens zo erg gevonden.

De volgende dagen klaarde het op en kregen we zelfs enkele warme zonnige perioden. De kwekers begonnen terug te oogsten en vulden hun verkoopsvijvers met de vissen uit hun moddervijvers. Bij Matsunosuke en bij Isa hebben we de Ikeage meegedaan en alzo de kans gekregen om als eerste te kiezen. Ook op de veiling die op de oogst van Matsunosuke volgde hebben we zeer mooie tategoi Gosanke kunnen bemachtigen. Kortom, een week lang hebben wij genoten van de vele prachtige Koi die wij selecteerden. We waren zeer fier dat we zoveel mooie Koi naar huis zouden kunnen brengen. Waarschijnlijk zijn al onze inspanningen tevergeefs geweest.

Op de Japanse TV werd er regelmatig gewaarschuwd voor een Typhoon die met grote snelheid op ons afkwam. Hij zou pal over Niigata komen. Ons assortiment was nagenoeg volledig. Daarom besloten we om snel naar Tokyo te gaan en daar het slechte weer in de Holiday Inn uit te zitten. Gelukkig maar, want de Shinkansen werd voor een tijdje stilgezet en ook de vliegtuigen bleven aan de grond. Toen een dag later de Typhoon uitgeraast was en de luchthaven terug open, zijn we dan toch maar naar huis gevlogen.

Het eerste wat ik thuis hoorde toen ik naar CNN zapte, waren de woorden - Ojiya getroffen door zware aardbeving. Ik stond perplex. Hoe kon dat nu. Hierop volgde de eerste verschrikkelijke beelden van de verwoestingen.

Ik heb zowat alle Japanse vrienden proberen te bellen waarvan ik het telefoonnummer had. Maar de lijnen waren dood. Uiteindelijk kreeg ik verbinding met het mobieltje van Masahito, de jongste zoon van Kataoka San die veel voor ons doet. Hij was in alle staten. Zijn huis stond er nog, maar zijn volledige inboedel was vernield. Hij heeft een zoontje van één jaar en zijn vrouw is acht maanden zwanger. Ze waren geevacueerd en probeerden nu uit Ojiya te geraken en naar de schoonouders te gaan buiten Niigata.

Michel Capot van Koi Ichi Ban vertelde ons een zelfde verhaal. Hij was in Ojiya met zijn vrouw en zoontje van negen maanden. Ook in zijn appartement alles vernield, maar gelukkig waren ze niet gekwetst. Michel had zijn stem verloren. Waarschijnlijk van angst en zorgen om zijn gezin.

De verhalen die ze mij toen vertelden sloegen mij met verstomming. Het klonk allemaal zo ongelooflijk. De autoweg en de spoorlijn vernield. De Shinkansen ontspoort. Alle nutsvoorzieningen uitgevallen. Geen water, gas, telefoon of electriciteit. Het enige dat nog werkte waren de mobieltjes. Die moesten ze gaan opladen aan de sigaretaanstekers in hun auto's.

Men kon niet in of uit Ojiya. Alle wegen waren vernield of zaten onder bergen modder. Ook enkele tunnels waren ingestort. Van Yamakoshi waar de meeste kwekers wonen wist men niets. Deze fragiele bergstreek zou waarschijnlijk het hards getroffen zijn dacht men. Paniek allom.

Ik dacht dat men overdreef, maar nu, enkele dagen later weten we dat het niet zo was.

Vele duizenden mensen zijn geevacueerd en ondergebracht in stevige openbare gebouwen. Vele gezinnen slapen op straat, bang dat hun huis zal instorten bij de volgende naschok. En naschokken zijn er geweest, velen, enkele zeer zwaar. Toen ik deze namiddag belde, zei men mij dat er veertig procent kans was dat er nog een zeer zware naschok zou volgen. Laat ons hopen van niet.

In het yamakoshigebergte is het één grote puinhoop. In het dorpje Mushigame zijn vijfentwintig doden en er zijn nog mensen vermist. Het hele dorp is geevacueerd. Vele huizen zijn de berg afgeschoven. Tientallen moddervijvers zijn gewoon van de kaart geveegd. Serres vol geoogste vissen ingestort. Het blijkt dat diep onder Muchigame de sterkte van de beving het hevings was. Acht op de schaal van richter zei Michel Capot. Bij Torazo, Kawakami, Kosugi, Yzumiya en alle andere kwekers in Uragara heeft, doordat de berg in de rivier geschoven is, de rivier een andere loop genomen en zijn alle vissen weggespoeld. Het water stond meer dan een meter hoog in de straat en daarin werden alle koi meegevoerd richting Shinano rivier. Ongelooflijk. Onvoorstelbaar.

Michel Capot vertelde mij, hoe Toshio Sakai hemel en aarde verzet heeft om bij zijn familie te kunnen geraken. Hij bevond zich in Isawa, zo'n driehonderdvijftig kilometer zuid van Ojiya toen hij het nieuws van de aardbeving vernam. Snel verzamelde hij enkele van zijn medewerkers en met twee vrachtwagens beladen met grote waterbakken om eventueel vissen te kunnen redden, reed hij richting Niigata om zijn broer Toshiyuki in Mushigame te helpen. Even buiten Ojiya moest hij de vrachtwagens echter achterlaten omdat de wegen ingestort waren. Zes uur lang heeft hij dan te voet, in het donker, de berg beklommen terwijl de aarde regelmatig beefde. Het werd licht toen hij langs vele obstakels Mushigame bereikte. Hoe kleine mensen in extreme omstandigheden groot kunnen zijn. Dit is een daad van grote waarde.

Deze ramp gaat zeer zeker grote gevolgen hebben voor de koiwereld. Niet alleen vandaag, maar ook voor de komende jaren. Vele kwekers verloren alles. Zullen ze nog de moed hebben om opnieuw te starten. Velen zullen waarschijnlijk hun ouderdieren verloren hebben. Dit is een onherstelbaar verlies dat hun jaren terug zet. Het is als een juwelier zonder juwelen. Daar moet hun enig inkomen vandaan komen. De bloedlijnen die ze jaren lang hebben opgebouwd. Weg, verloren. Wat zal er van de babykoi overblijven. Dat is hun inkomen voor de volgende lente.

Bij vele van de getroffen kwekers hadden we mooie vissen geselecteerd. Ze zaten nog daar tot ze verzonden konden worden. Wat schiet daar nog van over. We weten het niet. Misschien zal dat in de volgende dagen duidelijk worden.

Deze aardbeving zal het leven van vele inwoners van Niigata een andere wending geven. Het zal hun in zeer grote financiéle moeilijkheden brengen. En dit voor lange tijd.

Binnen een vijftal weken zal het beginnen sneeuwen in Niigata. Yamakochimura zal dan onder een meters dik sneeuwkleed verdwijnen. Dit voor vier tot vijf maanden. Ik wil niet vooruitlopen op de feiten, maar ik denk dat het voor deze mensen een treurige, eenzame kerst zal worden.

Deze ramp heeft Veerle en mij erg aangegrepen. De natuur heeft ons weer eens laten voelen hoe klein we zijn. Ik wist niet dat ik zo diep kon meeleven met mensen die ik, wel al vele jaren, maar eigenlijk maar oppervlakkig ken. Misschien is er meer. Misschien is het het gevoel van eerbied, respect en bewondering voor de créators van een van de mooiste wezens........ Nishikigoi.